Περάμα – Ιστορία της Πόλης και σπάνιες παλιες φωτογραφίες – Ηλεκτρονικός Οδηγός Περάμα

Call: 6934918419 | Email: info@e-perama.gr

Μαρτάκη Γιασεμή M.
Ηπείρου 87, Πέραμα, 18863, ΑΤΤΙΚΗΣ
08:00-08:00 (Επόμενης)
2130241082

Περάμα – Ιστορία της Πόλης και σπάνιες παλιες φωτογραφίες


Το Πέραμα, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα,
παρέμενε ακόμη μια παρθένα έρημη ακτή περιτριγυρισμένη με
πευκώνες, στη σκιά του όρους Αιγάλεω, ιδανικός τόπος περιπάτου
και αναψυχής στη φύση, τόσο για του Πειραιώτες όσο και για τους
Αθηναίους οι οποίοι έφθαναν μέχρι αυτό το δυτικό άκρο με άμαξες.
Μέχρι τις αρχές τις δεκαετίες του 1920 στη περιοχή έμεναν μόνιμα
περίπου 20 κάτοικοι, στην συντριπτική πλειοψηφία τους ψαράδες και
“περαματατζήδες” που αναλάμβαναν με τις βάρκες τους τη
μεταφορά επιβατών, ζώων και εμπορευμάτων από και προς τη
Σαλαμίνα. Παρόλο που η αρχαία ονομασία του Περάματος αναφέρεται
και ως “Αμφιάλη”, ο όρος “Πέραμα” εκ της λέξεως “πέρασμα”
επικράτησε και ονομάτισε την περιοχή. Το πορθμείο του Περάματος,
υφίσταται, έστω και σε υποτυπώδη μορφή από τον 17ο αιώνα.

Αρχής γενομένης από το 1911, τα ναυπηγεία (ταρσανάδες) που
βρίσκονταν πλησίον της συνοικίας του Αγίου Διονυσίου, στο κεντρικό
λιμάνι του Πειραιά αλλά και στον όρμο του Αγίου Γεωργίου,
μεταφέρθηκαν στην απομακρυσμένη ακτή του Περάματος. Η
μετεγκατάσταση αυτή κορυφώθηκε και οριστικοποιήθηκε κατά τα έτη
1926-1927, με σχετική απόφαση του λιμενικού ταμείου. Μαζί με τα
ναυπηγεία, όπως ήταν φυσικό, μετακινήθηκαν οι καραβομαραγκοί, οι
οποίοι έστησαν τον πρώτο οικισμό κατά μήκος του παραλιακού
δρόμου, πίσω από τις ναυπηγικές εγκαταστάσεις που είχαν
κατασκευάσει στην αμμουδιά. Τα σπίτια των ναυπηγών, η πλειοψηφία
των οποίων κατάγονταν από τα Δωδεκάνησα, τις Κυκλάδες και την
Μικρά Ασία, οικοδομήθηκαν πέριξ της σημερινής οδού Νεωρίων.
ΠΕΡΑΜΑ

Την ίδια περίπου χρονική στιγμή, περίπου 200 οικογένειες
Μικρασιατών προσφύγων προερχόμενες από το Φανάρι της
επαρχίας Δέρκων εγκαταστάθηκαν στο Πέραμα αφού στάλθηκαν
αρχικά για ιατρικές εξετάσεις στο Λοιμοκαθαρτήριο του Αγίου Γεωργίου
και έπειτα στην
Καλαμάτα, από όπου επέστρεψαν στο Πέραμα. Οι πρόσφυγες αυτοί
διέμεναν αρχικά σε αντίσκηνα, σε οικόπεδα της Εκκλησίας (η οποία
κατείχε στην ιδιοκτησία της μεγάλο μέρος των εκτάσεων στο Πέραμα),
σε έναν μικρό αυτοσχέδιο συνοικισμό στα δυτικά.
[
Έτος 1929 – Διαχρονικό φαινόμενο η κατοχή τεράστιας ακίνητης περιουσίας
από την Εκκλησία
Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι πρώτοι οικιστές του Περάματος, οι
προαναφερόμενοι καραβομαραγκοί, θεωρούσαν ήδη εαυτούς
“παλιούς” και δεν έβλεπαν με καλό μάτι τους κατατρεγμένους
πρόσφυγες τους οποίους αποκαλούσαν υποτιμητικά “τα Πολιτάκια”.
Λίγο αργότερα, οι σκηνές των προσφύγων αντικαταστάθηκαν με τα
“γερμανικά” παραπήγματα (μέρος της γερμανικής αποζημίωσης για τον
‘Α Παγκόσμιο Πόλεμο). Στα ίδια αυτά παραπήγματα εγκαταστάθηκαν
και άλλες προσφυγικές οικογένειες προερχόμενες επίσης από την
Μικρά Ασία και τον Πόντο. Ο συνοικισμός αυτός ονομάστηκε
Αλιευτικός Συνοικισμός Προσφύγων Περάματος επαρχίας
Δερκών και οι κάτοικοί του ασχολούνταν κυρίως με την αλιεία. Το
1928, πρόσφυγες από το Ικόνιο (Κόνια) και τη Σπάρτη της
Σμύρνης εγκαταστάθηκαν ανατολικότερα των δυο αρχικών
συνοικισμών, προς το Κερατσίνι, ιδρύοντας το Νέο Ικόνιο.


Έτος 1928 – Αναφορά στο δάσος (!) του Περάματος

Στον Μέγα Οδηγό της πόλης του Πειραιά του 1928-1929, στο Πέραμα
αναφέρεται η ύπαρξη του καφενείου του Μαυρογιαννακάκη,
του οινομαγειρείου του Θεολογίτου και του ναυπηγείου του Βενιέρη.
Αξίζει να σημειώσουμε πως το έτος 1928, το Πέραμα είχε 331
κατοίκους σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Το 1933, στις 7 Μαΐου
(ΦΕΚ 109Α), συστάθηκε η Κοινότητα του Περάματος στην οποία θα
προσαρτηθεί στις αρχές του επόμενου έτους ο οικισμός του νέου
Ικονίου. Το Πέραμα αναγνωρίστηκε ως αυτόνομος Δήμος στις
19.04.1963 με το ΦΕΚ 45Α.
4/11/2017 ΠΕΡΑΜΑ

Το 1934, ένα τρίτο γεγονός θα “σημαδέψει” την εξέλιξη του
Περάματος: Η Shell οικοδομεί τις αποθήκες πετρελαιοειδών της στο
Νέο Ικόνιο, στο στενό λαιμό ανάμεσα στη θάλασσα και το βουνό, στο
δρόμο από τον Πειραιά προς το Πέραμα. Κατά τη διάρκεια του Β’
Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής, το πευκοδάσος στις πλαγιές
του Περάματος αποψιλώθηκε. Στις ίδιες αυτές απότομες πλαγιές, μετά
τον πόλεμο, βρήκαν αυθαίρετη στέγη μεταπολεμικά, τη δεκαετία του
1950, οι εσωτερικοί μετανάστες που εγκατέλειπαν την ελληνική
ύπαιθρο σε αναζήτηση εργασίας και μιας καλύτερης τύχης στην
Αθήνα.
Le petit café de Perama (Δεκαετία 1960)
Στο Άνω Πέραμα, τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 αναπτύχθηκε
ένας νέος οικισμός αυθαιρέτων σε έκταση του ΟΔΔΕΠ (Οργανισμός
Διοικήσεως & Διαχειρίσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας). Οι παράγκες
και τα παραπήγματα μετατράπηκαν σε μόνιμες κατασκευές και
αργότερα εντάχθηκαν στο σχέδιο πόλης. Μόλις το 1993 εγκρίθηκε η
σχετική πολεοδομική μελέτη, ύστερα από γνωμοδότηση του
Συμβουλίου της Επικρατείας και τα οικόπεδα – αφού πρώτα
παραχωρήθηκαν από τον ΟΔΔΕΠ στο ελληνικό Δημόσιο –
αναγνωρίστηκαν ως ιδιοκτησία των κατοίκων.

Στο Πέραμα, μέχρι και τη δεκαετία του 1960, αρκετά παραθαλάσσια
νυχτερινά κέντρα ελληνικής μουσικής και ταβέρνες αντανακλούν τον
λαϊκό εργατικό χαρακτήρα της περιοχής. Χαρακτηριστικό του
Περάματος, ιδίως για όσους διαθέτουν μνήμες από τα μεταπολεμικά
χρόνια, το Τραμ του Περάματος, το οποίο εκτελούσε το δρομολόγιο
Πειραιάς – Πέραμα και συνέδεε το κεντρικό λιμάνι της πόλης με το
Πέραμα.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο τύπος της εποχής, κατά το έτος
1895 οπότε και υπεβλήθησαν οι πρώτες μελέτες για τον
τροχιόδρομο του Περάματος, η συγκοινωνία μεταξύ Πειραιώς και
Περάματος επιτυγχανόταν μονάχα με παμπάλαιες άμαξες ενώ και οι
ανάγκες του Ναυστάθμου της Σαλαμίνας πλήθαιναν, γεγονότα τα
οποία καθιστούσαν την σύνδεση αναγκαία.


Αναγγελία έργων για το Τραμ του Περάματος – Έτος 1895

Άλλωστε δεν έλειπαν και οι τραυματισμοί λόγω της κακής σύνδεσης
Πειραιώς – Περάματος:

Το τραμ του Περάματος, κινούμενο σε σιδηροδρομικές τροχιές
κανονικού εύρους – όπως ακριβώς το “κόκκινο” τραμ της παραλίας
– ξεκίνησε τα
δρομολόγιά του στις 20 Ιουλίου του 1936 και αποτέλεσε χρονικά το
τελευταίο τραμ που κυκλοφόρησε στην Αθήνα μέχρι τις 4 Απριλίου

.Σήμερα το Πέραμα χαρακτηρίζεται από την ναυπηγοεπισκευαστική
ζώνη (ΝΕΖ), μετεξέλιξη ουσιαστικά εκείνων των πρώτων ναυπηγείων
που στήθηκαν στην ακτή τις πρώτες δεκαετίας του προηγούμενου
αιώνα και γιγαντώθηκαν κατά τις επόμενες δεκαετίες. Οι μονάδες του
Περάματος γνώρισαν μεγάλη ανάπτυξη μετά την ίδρυση των
Ναυπηγείων Σκαραμαγκά από τον Σταύρο Νιάρχο το 1958 και
λειτούργησαν στην εποχή της ακμής τους ταυτόχρονα τόσο ως
υπεργολάβοι των μεγάλων ναυπηγείων όσο και ως αυτόνομοι
επισκευαστές, μετατροπείς αλλά και διαλύτες πλοίων. Δυστυχώς, η
Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος – αλλά και όλες οι
υπόλοιπες παρόμοιες μονάδες σε Δραπετσώνα-Κερατσίνι-Σαλαμίνα-
Πειραιά – έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια συνώνυμο της ανεργίας,
καθώς τα περισσότερα καρνάγια παραμένουν άδεια. Ακολουθούν
ορισμένες φωτογραφίες από την ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του

Η ανάπτυξη του πληθυσμού υπήρξε ραγδαία και άμεσα
συνδεδεμένη με την ανάπτυξη της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης
(ΝΕΖ): περίπου 1500 κάτοικοι περί τα 1940, 15.000 κάτοικοι στις
αρχές της δεκαετίας του 1960, 25.000 κάτοικοι από το 1980 και
μετά.

Συν τοις άλλοις, το Πέραμα είναι γνωστό και για το πολυσύχναστο
πορθμείο, από το οποίο επιβατηγά πλοία εκτελούν το δρομολόγιο
Πέραμα-Παλούκια Σαλαμίνας.

Ακολουθούν μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες από το Πέραμα του
σήμερα:

ΕΧΕΤΕ ΚΑΠΟΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ Ή ΚΑΠΟΙΟ ΣΧΟΛΙΟ;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

a


Ψάξε σε ακτίνα 10 χλμ
This text is bccld